|
|
|
|
|
 |
 |
|||||||||||||||||||
 |
 |
|||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
|
Judith Herzberg, 2008 Nieuwe bundel van een van de meest geliefde dichters van Nederland! HET VROLIJKT Mij vrolijkt het als bij de boerderij waar deze trein voorbij rijdt, vijf blauwe overalls te drogen hangen aan een lijn. Mij vrolijkt ook de gans die in een wei lijkt te staan peinzen. Recensies Het vrolijkt (Awater, 12 januari 2009) 'Zoals altijd raken haar gedichten aan de ingewikkelde dingen des levens, maar teruggebracht tot hun essentie.' Dichtbij de werkelijkheid (De Morgen, 17 december 2008) 'Herzberg durft de taal naar haar hand te zetten, zoals ze alleen al in de titel van haar nieuwe bundel doet: Het vrolijkt.' Frisse wind (Opzij, 1 december 2008) '...de frisse wind, die vaak waait in haar poëzie. Het verlangen naar vroeger is er wel, naar ongerepte parken, voormalige geliefden, koeien in de wei of naar het delen van een puntzak hete 'frites' met moeder op de Albert Cuyp, maar het wordt in toom gehouden door nuchtere, soms ook gewoon vrolijke woorden.' Het vrolijkt (De Groene Amsterdammer, 7 november 2008) 'Die poëzie toont een groot bewustzijn voor wat er in de ogenschijnlijke marges gebeurt, voor wat wordt gezegd in de stiltes, voor hetgeen tussen haakjes staat. Voor wat zich afspeelt aan de rand van het blikveld.' Wie laaft zich nog? (de Volkskrant, 7 november 2008) 'In haar nieuwe bundel Het vrolijkt is ze, tot in het blije werkwoord in de titel toe, weer in haar element. [...] ze laat zien dat taal ook de begrippen die daarin vorm kunnen krijgen, in stand houdt. Al wil zij er tevens voor waken het begrip vast te leggen. Keer op keer eert de dichteres de bewegingsvrijheid die de taal haar verleent. Zoveel wendbaarheid, 45 jaar nadat Herzberg debuteerde met Zeepost, dat doet goed. Dat vrolijkt.' De toeschietelijke dichters van vandaag (PZC, 30 oktober 2008) 'Het is deze ontdekking waardoor de poëzie nieuwe kracht heeft gekregen. Geen genre dat in een hoekje ligt te kwijnen. Maar literatuur die hoort bij het leven. Judith Herzbeg zegt het waarschijnlijk het beste. Ze houdt de allerlaatste bedremmelde dichter voor: "Leer van de brandweer. Vuur! Blussen!"' |
|
|
||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||
.jpg)
