|
|
|
|
|
 |
 |
|||||||||||||||||||
 |
 |
|||||||||||||||||||
|
|
|
||||||||||||||||||
|
|
|||||||||||||||||||
|
|
|
Juliën Holtrigter, 2009 Juliën Holtrigter zwerft in Het feest van de schemer door de veranderende wereld, maar vooral door de geschiedenis. Daar zijn de sporen te traceren die Holtrigters reis richting kunnen geven en die hem misschien opnieuw uit het slavenhuis van materialisme en cynisme kunnen leiden. De dichter gaat na wat er nog overeind staat van de humanistische, protestantse wereld waarin hij opgroeide en waardoor hij werd gevormd. Het wordt steeds meer een zoektocht naar het verlorene. Holtrigters poëzie zou men organisch kunnen noemen. Het is geen maakwerk, zijn gedichten groeien langzaam. Ook in deze bundel valt zijn welluidende en natuurlijke taalgebruik op. Recensies Een wond. Wie kan zonder? (Meander, 30 november 2009) 'De poëzie in deze bundel is van een overweldigende rijkheid, zowel qua taal als qua beelden.' Het feest van de schemer (Awater, 1 oktober 2009) 'Ik ken geen dichter in Nederland met zulke visioenen.' Schepen vol raadsels in de schemer (Nederlands Dagblad, 23 juni 2009) 'Holtrigter schrijft poëzie die naar de hemel haakt, maar tegelijk de aarde trouw wil blijven. [...] Een moeilijke, maar beslist intrigerende bundel en voor Holtrigter vast niet het laatste woord. Deze bundel is een klein feest om te lezen.' |
|
|
||||||||||||||||
|
|
|
|
|
|
|||||||||||||||
.jpg)
